چند سال پیش یادمه عادت به نوشتنم نه از سر اجبار که بخاطر دلدادگی ها و دلمشغولیهام بود. یادمه هر سال که به ۱۳ رجب نزدیک می شدم یه عالمه آرزوی خوب تو سرم دور می زد ... نیت می کردم تا ۱۳ رحب بهشون برسم . .... و می رسیدم. به همین سادگی

حالا نه اینکه آرزوی خوبی نداشته باشم. اما شک و تردید همه وجودم رو گرفته ... نکنه نرسم ... نکنه برآورده نشه. نکنه این آرزو ... آرزوی خوبی نباشه. نکنه به خیر و صلاحم نباشه... چقدر اهل احتیاطم...  

بهر حال ... به همه اونهایی که به ما سر می زنن این روز رو تبریک می گم و آرزو می کنم همه آرزوهاشون برآورده بشه. مثل ۱۳ رجب اون سالها ....

هی حوصله می کنی. هی حوصله می کنی... می گذری.. به روی خودت نمی یاری... با لحظه های کند و کودن می شماری ...۱ ....۲ ....۳ .....۴ ..... حوصله شمردن رو هم نداری ... اعتراض اولت رو نمی شنونه یا شایدم به روی خودش نمی یاره ... اعتراض دومت رو به شوخی می گیره .... می گذره ... به اعتراض سومت می گه غر زدن ... صبر می کنی ... صبر می کنی ... حوصله هم دیگه جواب نمی ده ... خب معلومه که یه جایی صبرت تموم می شه دیگه.... حالا هی تو بگو الان وقت تماشاست ... نگاه کن و چیزی نگو... می شه؟ نه... فکر نکنم که بشه.

الانم عصبانیم .

شناختن اون چه که می تونه شوق و اشتیاق رو در ما زنده کنده به نظرم بی نهایت مهمه. داشتن شور و علاقه نشونه های زندگیه ... یعنی یکی از همون علائم حیاتی.

نظرتو بگو. چطوری می شه از کارهای ساده و یا  مهمی که انجام می دیم لذت هم ببریم؟ نخند ... بخدا حرفم جدیه. ...

تنها تو می مانی ... ما می رویم از یاد.

پری اینروزها چته ؟ لحنت ... کلمه هات... تماسهات .... می دونم طوری شده ... یه کمی هم حدس می زنم که ممکنه چه اتفاقی افتاده باشه ... بذار به حساب خرداد ماه ... نزدیک تولدته ... دیگه مثل بچگی هامون روزهای نزدیک به تولدمون سبز و قرمز  نیست. حتی صورتی و سفید هم نیست. عیبی نداره ... می گذره ...

ببین دارم مثل مادرا باهات حرف می زنم. لطفا بچه خوب و سربه راهی باش.

این روزها خسته ام. این روزها حرف تازه ای ندارم. حرف دارم اما از جنس تازگی نیست. حس می کنم سنگین شدم. پاهام به اندازه  کوه سنگینه. دلم مشغولیت های اضافی داره . سرم از خیالهای وحشتناک پره.

سنگینم .... حرف دارم ... حرفهایی که نمی شه گفت ... نمی شه شنید. دل کوچیک ما اینروزها بدجوری بهم ریخته است. کاش یه اتفاق تازه بیفته. ببخش اگه حرفهایی که می گم خوب نیست.

برای جبرانش یه شعر خوب تقدیم می کنم به همه اونهایی که اومدن و از پنجره کوچیک این وبلاگ نگاهم کردن. 

خسته ام از آرزوها  آرزوهای شعاری 

      شوق پرواز مجازی    بالهای استعاری

لحظه های کاغذی را روز و شب تکرار کردن 

       خاطرات بایگانی زندگی های اداری

امروز مراسم تودیع دکتر گیل آبادی مدیر شبکه رادیویی جوان بود.... مراسم تودیع!

خیلی سعی کردم که چند خط بنویسم ... که نشد.

تا بعد.

یا از غم رسوایی و مستی نخورم

من می ز برای خوشدلی می خوردم

اکنون که تو بر دلم نشستی نخورم

(اینو از کتابی که دوستی به من هدیه داده بود نوشتم. تقدیم به شما. عاشق باشید.)

گاهی که زندگی جور خوبشو ازت پنهون می کنه و چهره سختو خشنش رو بی رودربایستی نشونت میده اینجوری خودتو راضی کن که: خیال کن یونسی که تو شکم ماهی گیر افتاده.

گاهی که بی معرفتی کسی ....کسایی..... بدجوری دلتو می شکنه و آزرده و پریشون فکر می کنی مکافات کدوم عمله ؟ .... باز خودتو اینجوری دلخوش کن که : خیال کن یوسفی که به دست برادراش به چاه افتاده.

وقتی تنهایی رو با سرانگشتهای خسته ات لمس می کنی و حسی می کنی  همدمو هم رازی نیست که بشه بار دل رو سبک کرد. می شه اینطوری آروم شد که :تو مریمی که برای نشنیدن زخم زبونها از مردم شهر و دیارت دور شدی   

خسته و آزرده و پریشون و تنها ... هر جوری که باشیم اون با تمام لطف و رحمتش با همه مهربونیهاش با ماست. شاید می خواد که عزیز باشیم و سربلند  وقتی از شکم ماهی بیرون اومدیم و از زندوان و چاه غربتها رها شدیم ... عیسی در آغوشمون باشه....

گلها انار شد. داغ داغ. هر اناری هزار تا دانه داشت. دانه ها عاشق بودند . دانه ها ترکیدند. انار ترک برداشت. خون انار روی دست لیلی چکید. لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید . مجنون به لیلی اش رسید

خدا گفت: راز رسیدن فقط همین بود . کافی است انار دلت ترک بخورد.